De status van mijn Hyves was als volgt:
Balen omdat
school belde: Damian heeft in een driftbui het kantoor van de directeur op zijn
kop gezet...
Ik was gisteren al onderweg om Damian op te halen
toen er gebeld werd van school. Of ik alsjeblieft Damian al wilde halen, want
het was foute boel. Eenmaal op school trof ik mijn grote kleine man huilend bij
het kantoor van directeur Jos. Hij klaagde over hoofdpijn en had in een driftbui
alle stoelen door de kamer gegooid. Gelukkig hield Jos op tijd de tafel tegen,
anders had ie die ook omgekregen.
Achteraf vind ik het al heel knap dat
Damian de stoelen uberhaupt op heeft kunnen tillen... 
Afijn, toen ik er eenmaal was kalmeerde ie wat en
zijn we heel snel richting huis gegaan, maar ik zat er wel even helemaal
doorheen. Straks wordt het weer stressen, omdat ik bang ben dat het nog een keer
zal gebeuren...
Mijn gezinscoach zou het gelijk doorgeven aan de GGZ, waar
we door wat extra druk van bovengenoemde coach, al eerder langs kunnen.
Vrijdag na de Pasen mogen we al op consult komen en hoe cru het ook
klinkt; ik hoop echt dat ze een diagnose kunnen stellen. Niet omdat ik graag wil
dat mijn kind iets mankeert, maar als er een diagnose is, weten we tenminste hoe
we verder kunnen. Als hij echt een autistische stoornis heeft, ADHD of iets in
die trant, hebben we wat meer duidelijkheid qua 'gebruiksaanwijzing' om het even
heel kind-onvriendelijk te noemen en kunnen we zelfs een rugzakje aanvragen voor
extra begeleiding en zorg.
Wat ook zal schelen is mijn zelfvertrouwen en
waardering. Nu voel ik me namelijk bij vlagen een ontzettend slechte moeder,
vooral als mijn kind weer eens een ander kind pijn heeft gedaan. Hij staat nu al
bekend als het kind dat steeds gilt en slaat...
Na zelf jarenlang gepest te zijn op school, had ik
gehoopt dat dat mijn kind bespaard zou blijven, maar momenteel wijst de praktijk
anders uit. Damian is zo ontzettend slim en opmerkelijk, maar er zijn zoveel
dingen die hij totaal niet lijkt te snappen, qua omgang en sociale regels, dat
hij zichzelf buiten de groep plaatst met zijn gedrag.
Wie weet wat ze
zullen zeggen als we eenmaal het consult achter de rug hebben, ik hou je in
ieder geval op de hoogte van alle ontwikkelingen. Zo ook de komende
ontwikkelingen qua werk, wat ik waarschijnlijk minder ga doen om thuis meer
structuur en regelmaat te kunnen bieden.
Mijn lieve mannetje gaat
namelijk voor, eigenlijk op zo'n beetje alles en ik wil er voor hem kunnen zijn
als ie dat nodig heeft, ook zal zou dat betekenen dat we financieel wat krapper
komen te zitten. Ik ben namelijk (vanwege buikgriep) de laatste dagen wat meer
thuis geweest en heb veel na kunnen denken over het een en ander. Geld maakt
niet gelukkig, het helpt misschien wel een beetje, maar ik ga lekker een stapje
terug doen en weer leren genieten van de kleine dingen, samen met mijn grote
kleine man, want die verdient alleen het beste... 
Ik word wakker van de telefoon. Mijn schoonmoeder belt om te
vertellen dat Damian het huis uit geslopen is en bij haar aan de deur stond. Hij
is nu binnen, maar.... 
Vier-en-half jaar oud en hij vind zich al mans genoeg om
voor 8.00 's ochtends in zijn pyama naar buiten te glippen en naar oma te lopen.
Godzijdank woont oma maar een paar deuren verder. Er spoken al allerlei vreemde
scenario's door mijn hoofd 
Terwijl ik wakker begin te worden wordt ik boos , maar al snel verandert dat in moedeloosheid 
Ik bel Maikel op en spreek af dat als hij eerder de deur
uit moet om te werken, hij de deur weer op slot moet draaien. In het verleden
heeft Damian al een keer de benen genomen. Sindsdien gaat iedere avond de knip
op de deur, zodat er niemand zomaar binnen of buiten kan.
Dit soort
situaties geven heel goed weer hoe Damian is. Dapper en ontzettend eigenwijs,
want als hij naar oma wil, gaat hij ook naar oma. De twijfel slaat alweer toe.
De laatste maanden heb ik maar al te vaak getwijfeld aan mijn eigen moederschap.
Recente ontwikkelingen hebben een ander licht op zaken geschenen.
Misschien is Damian autistisch. De testen bij de BSO+ geven aan dat dit
een mogelijkheid is. Die BSO+, waar Damian aan begonnen is vanwege zijn 'sociale
achterstand' Hij snapt af en toe gewoon niet hoe mensen (of kinderen) met elkaar
om horen te gaan. Staat ongeduldig aan je mouw te trekken, gilt overal doorheen
en gooit of duwt alles-en-iedereen die hem in de weg zit of ligt aan de kant met
alle gevolgen van dien. Het zijn van die kleine dingetjes, maar het valt op.
Tja, hij eet ook niet zo geweldig en hij kan slecht tegen verandering, maar bij
hem neemt het een iets zwaardere vorm aan dan 'normaal'
Nu weiger ik te
geloven dat mijn kind 'niet normaal' is. Wie verzint zoiets eigenlijk? Het is
net als met adel. Alleen omdat je uit een bepaalde familie komt, zou je
automatisch beter zijn dan de rest. Complete and utter bullshit! 
OK, je kunt spreken van 'het gemiddelde kind' maar
neem het alsjeblieft met een grote korrel zout. Pas dan wel meteen op dat je er
niet teveel van binnenkrijgt, want tegenwoordig krijgen we van alles teveel.
Zout, suikers, vetten 
Onze kinderen zijn kleine Billy en Bessy Turfjes aan het
worden 
en iedereen weet beter hoe je je kind op moet voeden. Zelfs
de regering, die nog niet kan beslissen of hun Minister-President aan mag
blijven na al zijn blunders en die nog niet eens een lijn kan trekken, terwijl
ze toegezegd hebben onze jongens en meiden uit Uruzgan te halen...
Mijn kind is uniek, gelukkig maar. En als er al een
diagnose gesteld zou worden, kan ik daar echt niet rouwig om zijn. Dan hebben we
alleen maar extra bewijs, dat onze kleine man anders denkt dat wat er als
'normaal' beschouwd wordt. Hij verwerkt informatie dan misschien net wat anders
dan wij. Het maakt hem niet slimmer, het maakt hem niet dommer en het zal zeker
niet betekenen dat we daarom minder van hem houden. Hij is alleen een beetje
anders...
Hoe kan dat ook anders, met ouders zoals wij?!?
Als je hier in Nederland afwijkt van 'het gemiddelde' krijg je zo snel mogelijk
een labeltje opgeplakt. Een stempel op je voorhoofd om aan Jan en Alleman te
laten zien wat je zonden zijn, je gaven en je tekortkomingen.
Een etiket bij
gebrek aan een gebruiksaanwijzing, want zeg nu zelf: is iedereen niet gewoon
anders? Uniek?
De laatste maanden ben ik veel aan het nadenken geweest
en aan het puzzelen.
Laat dat laatste nu 1 van de favoriete bezigheden van
Damian zijn en laat Damian er nu de reden van zijn dat ik zoveel heb om over na
te denken. Niet dat ik de schuld bij hem wil leggen, voor zover daar al sprake
van zou kunnen zijn, maar blijkbaar hebben wij een (toekomstig?) 'probleemkind'
ter wereld gebracht, iets meer dan 4 jaar geleden.
Damian is met alles
enigzins vooruit op zijn leeftijdsgenoten, vooral cognitief, maar laat hij nu
net op sociaal-emotioneel dus juist achterlopen.
Ten eerste wil ik even
stellen dat ik niet zelf voor deze uitdrukkingen kies, maar aan het imiteren ben
van alle betrokken personen/specialisten/instanties en noem het maar op. Ik
geloof niet in 'het gemiddelde kind' en al helemaal niet in onze
prestatiegerichte testgrage cultuur, waarin ook ons kind, blijkbaar geen kind
meer kan/mag zijn.
Het gedonder begon zo eind peuterspeelzaal toen de
leidsters niet zo goed meer wisten hoe ze met Damian om moesten gaan. Cognitief
vooruit, maar geduld ken(de) hij nauwelijks, net zoals persoonlijke grenzen en
het besef van de belevingswereld van anderen.
We lieten een psychologe
meekijken om eens te zien wat haar 'professionele' mening zou zijn, maar dat
bleek alleen maar aanleiding te zijn voor meer gedonder.
Op Damians
basisschool lazen ze namelijk het rapport van de psychologe nogal zwart-wit en
na een beroerde proefochtend waren ze (naar mijn gevoel) bang een
terroritje-in-de-dop binnen te halen.
Hierbij wil ik logischerwijs wel
even wat verzachtende omstandigheden noemen. Damian had zijn proefochtend op de
laatste donderdagochtend voor de zomervakantie. In de paar dagen voor zijn
proefochtend had hij al 2 tandartsbehandelingen (jaja, de echte met boren en
vullen en al!), een vaccinatie - waar ie behoorlijk van over zijn toeren was -
en het afscheid van de peuterspeelzaal achter zijn kiezen gehad. De proefochtend
was dus meer dan 1 druppel die zijn emmertje liet overlopen en zo was er vanaf
dag 1 dus al een lekkere negatieve indruk van onze kleuter.
Dat laatste
benadruk ik even, omdat ik het soms moelijk vind me te realiseren dat Damian
pas 4 is. Hij gedraagt zich af en toe al zoveel ouder en stelt al
behoorlijke diepe, zelfs filosofische vragen.
Afijn, de vakantie was nog
niet begonnen of ik had al mijn eerste gesprek met de directeur. Ik heb de hele
vakantie in de stress gezeten of Damian überhaupt zou mogen starten met school.
Het feit dat ik per september met mijn nieuwe baan - onder schooltijd! - zou
beginnen hielp hierin ook niet echt mee voor een gerust gevoel.
Puntje
bij paaltje mocht hij gewoon starten, maar het was met veel pijn en moeite en de
belofte dat we 'extra hulp' in zouden schakelen. Ondertussen zaten we namelijk
ook al in het (medische) traject voor BSO+, een vorm van buitenschoolse opvang
die speciaal gericht is om kinderen met een sociaal-emotionele achterstand op
een speelse manier te helpen.
Afgelopen week is Damian er eindelijk mee
begonnen, maar het voelde vanaf dag 1 niet goed aan. Wij weten namelijk uit
ervaring dat Damian erg gevoelig is voor prikkels, met name te veel of vreemde
prikkels. Hij heeft baat bij structuur en regelmaat en op school was er een
duidelijke stijgende lijn te zien, vooral in zijn gedrag naar de andere kinderen
toe en tijdens het overblijven. Dagen van 8.30 tot 15.00 voor school is hij
eindelijk enigzins gewend, maar om dan ook nog 3 dagen naar de BSO+ te moeten
tot een uurtje of 18.00.
Ik heb er 1 woord voor: overbelasting...
Afijn, nu wil ik absoluut het beste voor ons kind, welke ouder wil dat
niet, maar ik wil niet dat ik nu al met hem van de ene naar de andere instantie
moet slepen. Vooral niet nu wij zelf al enigzins ee idee beginnen te vormen wat
er precies aan de hand kan zijn. Ik vind namelijk nog steeds dat als er een
probleem is, je niet alleen moet werken aan hoe je hiermee omgaat, maar ook moet
zoeken naar de oorzaak.
Van de week bij de logopedie (ja, daar doet onze
kleine man ook al aan, zij het met duidelijke redenen en nog duidelijker
resultaat) noemde ik de volgende vergelijking:
Als ik een lekkage heb
kan ik wel met dweilen en handdoeken in de weer, maar wil ik gewoon weten waar
het lek zit, zodat ik het kan dichten!
En al met al heb ik behoorlijk
wat om ff ouderwets over te klagen. Niet over Damian hoor, als je dat denkt heb
je mijn punt compleet gemist. We hebben een heerlijk energiek, zorgzaam en
leergierig mannetje. Tuurlijk haalt hij me wel eens het bloed onder mijn nagels
vandaan, maar welk kind doet dat nou niet?!
Ik ben gek op mijn zoontje en
merk steeds weer hoveel we op elkaar lijken en ook hoeveel hij op zijn lieve
papa lijkt.
Ik klaag even over onze regeltjes en betweterigheid en
vooral over de Nederlandse betutteling, een gegeven waar ik met tal van
onderwerpen complete boekwerken over zou kunnen schrijven.
Dit onderwerp
gaat me momenteel even het meeste aan mijn hart...
Ik klaag omdat ik door een 'systeem' het gevoel heb
een slechte moeder te zijn. Tegenwoordig mag je niet meer uitgaan van je eigen
gevoel, vooral niet als ouders zijnde. Nog even en je moet verplicht op
opvoedcursus als je aan kinderen wilt beginnen.
Het zal wel voor
mijn tijd zijn, maar vroeger ging het volgens mij een stuk relaxter. Was het
vroeger zoveel beter dan? Ik zou willen denken van wel, maar het kan natuurlijk
ook schelen dat we in de huidige maatschappij, waarin je op Twitter zelfs nog
kan lezen wanneer een of andere John/Jane Doe een scheet heeft gelaten bij een
popconcert, gewoon veel meer weten over wat er speelt in de wereld.
Kennis is macht, maar te is ook nooit goed en dus lijkt me 'te
veel kennis' ook niet zo'n goed idee.
Weet je, laat mij maar gewoon even
onder een rots kruipen en een beetje bijkomen. Weg met de mobieltjes en
constante bereikbaarheid (altijd gebeld worden voor enquêtes en aanbiedingen
onder etenstijd) Weg met de verantwoording en weet je? Als ik daar zit hoef ik
me ook niet 'ouderwets' druk te maken over mijn slechte haar, mijn dikke kont en
al die andere menselijke foutjes waar we zulke kolossale rampen van kunnen
maken. Denk maar eens na over je laatste gebroken nagel als je de beelden ziet
van natuurrampen die completen dorpen verwoesten of als je in het nieuws weer
iets hoort over probleemgezinnen waarin 1 ouder zijn complete familie vermoord
om zichzelf vervolgens van kant te maken.
Ik heb weer even ouderwets
geklaagd, maar hopelijk blijf ik me altijd beseffen wat voor luxe-problemen we
hier hebben.
Ik ben een goede moeder, vrouw, vriendin,
(klein-)
dochter, (achter-) nicht, werkneemster en noem maar op welke rollen de vrouw van
tegenwoordig zo perfect wil spelen.
Ik doe mijn best en ik probeer zo af en
toe toch eens om los te laten, te relaxen en te genieten.
Misschien
zouden we dat eens wat vaker moeten doen...
