Het voorstel van de directeur gaf duidelijk aan waar ik al bang voor was; Damian
is op school niet te hanteren. Of - om de kern van het probleem te verplaatsen -
ze kunnen Damian niet hanteren, waarmee de ‘ze’ duidt op het onderwijzend
personeel.
De ene instantie verwijst naar de andere en voor je het weet is
er een schooljaar voorbij, of althans, bijna voorbij dan.
Of we Damian de
laatste 2 maanden niet ’s middags thuis konden houden.
Tuurlijk, ik zet
het huis alvast te koop en dien mijn ontslag wel in.
Ik heb een
heerlijke baan, lekkere broodjes maken voor gezellige klanten en daarbij de
ideale combinatie van werken onder schooltijd. Wij hebben het het drukst zo
tussen 12.00 en 13.00, lunchtijd dus, wat natuurlijk niet meer dan logisch is
met een mobiele broodjeswagen…
Bij de schoolkeuze had ik natuurlijk
meegenomen dat Damian over zou (kunnen) blijven, iets wat voor veel werkende
ouders zeer gunstig kan zijn.
Ik heb pas gesolliciteerd bij Broodnodig? toen
ik een goede kans had dat ik het qua (school-) tijden zou kunnen combineren. Ik
heb zelfs een woensdagplanning moeten maken om dit werk te kunnen doen,
aangezien Damian altijd op woensdag vrij is.
Ik heb het er prima naar mijn
zin, kan zelfs nog wat bijscholen en zie mezelf dit voorlopig nog wel doen.
Tuurlijk zal ik dat allemaal weggooien om die paar maanden te
overbruggen.
Maanden waarin we maar weer af moeten wachten wat een stel
bureaucratische zorginstellingen voor ons in petto hebben, want blijkbaar is het
makkelijker om continue nieuwe, tijdelijke oplossingen te zoeken, dan om het
daadwerkelijke probleem te vinden en dan verder te kijken naar een structurele
oplosssing.
Dweilen met de kraan open, of zoiets….
Op school
kunnen ze Damian niet de aandacht geven waar hij om vraagt. Er is natuurlijk ook
geen geld en geen personeel voor. Met de verkiezingen op komst zou ik zeggen;
flink doorbezuinigen op onderwijs en zorg, zo krijgen we er voldoende
probleemkinderen bij en helpt onze maatschappij zichzelf wel om zeep. Hoeft
Wilders zich niet meer druk te maken om allochtone criminelen, want die van ons
kunnen er ook aardig wat van!
Er wordt natuurlijk pas ingegrepen wanneer
het te laat is. Pas als Damian zijn eerste echte slachtoffer maakt zal men
inzien dat hij hulp nodig heeft, maar dan is het kwaad al geschied. Want dan
hoeft men niet meer te zoeken naar de onderliggende oorzaak. Dan is hij gewoon
een agressief, onopvoedbaar kind.
Stempeltje gezet, instelling dicht.
Ik heb zelf oplossingen aan moeten dragen. Trajecten gezocht én
gevonden, in de hoop dat Damian écht geholpen kan worden. Alsof ik zo’n
specialist ben. Op het gebied van mijn eigen kind zou ik zeggen van wel. Maikel
en ik merken het wel wanneer Damian een slechte bui heeft. We maken er een
grapje om en wachten tot het wegzakt, of – als het wat slechter gaat – laten we
hem uitrazen en maken we het daarna weer goed met een kus en een knuffel.
Damian is slim, slimmer dan zijn meeste leeftijdsgenootjes en ontzettend
leergierig. Herkenbaar voor mij, maar daarbij krijg ik de angst dat hij – net
als ik – op school gepest zal worden omdat hij anders is. Nu is dat al zover,
temeer omdat de school hem blijkbaar overweldigt.
Of het nu autisme is,
ADHD of nog iets anders, Damian is gewoon Damian en hij is er de dupe van dat
blijkbaar niemand zijn gebruiksaanwijzing heeft. We zoeken en zoeken, maar er
zit blijkbaar geen haast achter.
Wat is nu een verspild jaar basisschool
voor een opgroeiend kind?!?
Wat zijn de nachtmerries, de ruzies, de
tranen en het onbegrip voor een kleuter van 4,5 die nog niets van zichzelf
snapt, laat staan de wereld om hem heen?!?
Wat maakt het uit, dat ons
gezin op klappen staat? Ik wil mijn kind alles geven, maar sta met mijn rug
tegen de muur.
Ikke tegen de hele wereld…
Maikel, Damian en ik
tegen het onbegrip, de vooroordelen en het keurslijf.
Het lijkt zo
oneerlijk, maareh, David won toch ook van Goliath?!?
Alhoewel hij in de Chinese astrologie een haan is, net zoals zijn moeder
(haantje de voorste 
), is Damian de laatste tijd vooral een draak. Hij kruipt
grommend door het huis, is gek op vuur en voornamelijk vulkanen (maar goed dat
hij niks mee heeft gekregen van IJsland 
)en als hij dan zijn zin niet krijgt begint hij behoorlijk
vuur te spuwen.
Gisteren op school was een klein misverstand genoeg om
ons draakje opnieuw de school te doen beven.... Hij moest heel nodig naar de wc
en omdat de juf hem niet begrepen had moest hij in de klas blijven . Uit
frustratie heeft hij de juf toen geslagen, maar ja, wij weten ondertussen ook
wel dat je Damian niet vast moet pakken als hij een bui heeft...
Ik zat
in iedere geval om 9.30 met tranen in mijn ogen op de fiets om onze kleine draak
op te halen, terwijl ik eigenlijk onderweg zou moeten zijn naar mijn werk.
Godenzijdank begreep d'n chef wat er speelde en kon ik eerst onze grote kleine
man ophalen en naar oma brengen. Maikel had ondertussen al een halve dag vrij
genomen om 's middags op te vangen en ik had onze gezinscoach al gebeld om de
druk bij de GGZ op te voeren, daar hadden we namelijk nog niets van gehoord,
alhoewel het onderzoek een kleine 3 weken geleden was.
Met een beetje
pech zullen ze bij de GGZ eerst verder moeten testen met de nodige wachtlijsten,
maar zoals mijn pet nu staat, gaat Damian hoe dan ook volgend jaar naar een
andere school. Eentje waar kinderen kinderen kunnen blijven, problemen aangepakt
worden in plaats van weggewuifd en een waar ze verantwoordelijkheden onder ogen
komen in plaats van ze onder tafel te schuiven en je kop in het zand te steken.
Als ons menneke al niet eens normaal naar de wc kan gaan zonder dat ie
daarna naar huis gestuurd wordt omdat hij zich onmogelijk zou
gedragen?!?
Als ik 1 film aan mag raden die ze ter informatie op school
zouden kunnen kijken heb ik nog wel een tip voor ze:
Hoe tem je een
draak?
Tegen de tijd dat ze dat daar uitgevogeld hebben is die van
ons al uitgevlogen.
Mijn boosheid en verdriet zijn nu alleen nog maar
naar anderen gericht, niet naar onze kleine draak, dus pas maar op:
de draak is los
De status van mijn Hyves was als volgt:
Balen omdat
school belde: Damian heeft in een driftbui het kantoor van de directeur op zijn
kop gezet...
Ik was gisteren al onderweg om Damian op te halen
toen er gebeld werd van school. Of ik alsjeblieft Damian al wilde halen, want
het was foute boel. Eenmaal op school trof ik mijn grote kleine man huilend bij
het kantoor van directeur Jos. Hij klaagde over hoofdpijn en had in een driftbui
alle stoelen door de kamer gegooid. Gelukkig hield Jos op tijd de tafel tegen,
anders had ie die ook omgekregen.
Achteraf vind ik het al heel knap dat
Damian de stoelen uberhaupt op heeft kunnen tillen... 
Afijn, toen ik er eenmaal was kalmeerde ie wat en
zijn we heel snel richting huis gegaan, maar ik zat er wel even helemaal
doorheen. Straks wordt het weer stressen, omdat ik bang ben dat het nog een keer
zal gebeuren...
Mijn gezinscoach zou het gelijk doorgeven aan de GGZ, waar
we door wat extra druk van bovengenoemde coach, al eerder langs kunnen.
Vrijdag na de Pasen mogen we al op consult komen en hoe cru het ook
klinkt; ik hoop echt dat ze een diagnose kunnen stellen. Niet omdat ik graag wil
dat mijn kind iets mankeert, maar als er een diagnose is, weten we tenminste hoe
we verder kunnen. Als hij echt een autistische stoornis heeft, ADHD of iets in
die trant, hebben we wat meer duidelijkheid qua 'gebruiksaanwijzing' om het even
heel kind-onvriendelijk te noemen en kunnen we zelfs een rugzakje aanvragen voor
extra begeleiding en zorg.
Wat ook zal schelen is mijn zelfvertrouwen en
waardering. Nu voel ik me namelijk bij vlagen een ontzettend slechte moeder,
vooral als mijn kind weer eens een ander kind pijn heeft gedaan. Hij staat nu al
bekend als het kind dat steeds gilt en slaat...
Na zelf jarenlang gepest te zijn op school, had ik
gehoopt dat dat mijn kind bespaard zou blijven, maar momenteel wijst de praktijk
anders uit. Damian is zo ontzettend slim en opmerkelijk, maar er zijn zoveel
dingen die hij totaal niet lijkt te snappen, qua omgang en sociale regels, dat
hij zichzelf buiten de groep plaatst met zijn gedrag.
Wie weet wat ze
zullen zeggen als we eenmaal het consult achter de rug hebben, ik hou je in
ieder geval op de hoogte van alle ontwikkelingen. Zo ook de komende
ontwikkelingen qua werk, wat ik waarschijnlijk minder ga doen om thuis meer
structuur en regelmaat te kunnen bieden.
Mijn lieve mannetje gaat
namelijk voor, eigenlijk op zo'n beetje alles en ik wil er voor hem kunnen zijn
als ie dat nodig heeft, ook zal zou dat betekenen dat we financieel wat krapper
komen te zitten. Ik ben namelijk (vanwege buikgriep) de laatste dagen wat meer
thuis geweest en heb veel na kunnen denken over het een en ander. Geld maakt
niet gelukkig, het helpt misschien wel een beetje, maar ik ga lekker een stapje
terug doen en weer leren genieten van de kleine dingen, samen met mijn grote
kleine man, want die verdient alleen het beste... 
