Gisteren was nogal een beladen dag, aangezien we om 16.45 een afspraak hadden
bij de GGZ om een en ander rondom Damian te bespreken.
Helaas waren we
nog maar net met de broodjesbus op locatie toen er al gebeld werd van school, of
we Damian op wilden komen halen.... 
Daar sta je dan. Middenin de spits, want het is
lunchtijd op het bedrijventerrein; geen vervoer, want omdat het rustig was
hadden we de kleine bestelauto niet bij; en natuurlijk het dilemma dat ik gewoon
aan het werk was 
Ik ben als een gek gaan bellen en uiteindelijk
kwamen we tot de 'oplossing' dat Maikel me om 12.45 op zou komen halen en af zou
zetten bij school.
Ondertussen was ik pisnijdig 
We hadden net afgelopen donderdag besproken dat het voor
ons niet haalbaar is om Damian de middagen thuis te laten, laat staan dat ik
iedere keer op afroep kom om hem te halen als er op school iets niet zint...
Het laatste stuk naar school heb ik gelopen aangezien Maikel ook gewoon
weer verder moest met zijn werk (gezellig joh, met 2 pisnijdige ouders in 1 bus
)
Ik was al in zo'n staat dat ik alleen mijn zoon
mee zou nemen en verder even niets. Toen ik bij het lokaal aankwam en Damian
zijn jas aandeed kwam de juf al naar buiten, maar ik heb haar meteen laten weten
(niet persoonlijk bedoeld) dat ik niet in staat was tot een redelijk gesprek. Ik
liet nog wel een boze sneer vallen dat dit soort ongein me straks mijn baan en
mijn huis gaat kosten en de juf wist nog te melden dat ik altijd kon bellen voor
een afspraak. Ik zag er het nut even niet van in....
Samen zijn we naar
huis gewandeld, door het park waar we nog hebben genoten van de rust, de natuur
en alle jonge eendjes, waterhoenen en meerkoeten 
Ondertussen kreeg ik al de nodige reacties van
familie en vrienden waar ik dit hele verhaal al mee wilde delen en was ik weer
enigzins mezelf tegen de tijd dat we thuis kwamen.
Ik heb me eerst
gestort op het zoeken naar 1) scholen die Damian, ondanks zijn 'problemen' wel
aangemeld zou kunnen worden voor het komende jaar, en 2) naar mogelijkheden om
iets te doen aan de manier waarop school zijn verantwoordelijkheid nu
neemt...NOT 
's Middags hadden we dus nog de afspraak bij de GGZ,
maar daar vertelden ze eigenlijk alleen maar wat ik al vermoedde, Ze konden nog
geen diagnose stellen. Er waren wel een paar sterke kenmerken van een Autisme
Spectrum Stoornis, maar ook genoeg om dat tegen te spreken. Hetzelfde gold wel
zo'n beetje voor het ADHD-verhaal en nu heeft Damian dus een heel vaag
stempeltje, dat inhoudt dat er wel iets is, maar dat ze nog geen flauw idee
hebben wat dat dan precies kan zijn.
Over 2 weken mogen we terugkomen om
Damians anamnese door te spreken en hij gaat ook op school geobserveerd worden.
Verder wordt het weer afwachten......
Ons belangrijkste speerpunt,
namelijk hoe het verder moet, kan en mag met school, daar zijn we ook niet veel
wijzer in geworden. Ik heb wel aangekaart dat ik ondertussen zelf de aanzet had
gegeven voor de Preventieve Ambulante Begeleiding, iets dat vanuit de GGZ anders
ook al aangegeven zou worden als optie. Het vervelendste was nog wel dat ze het
bij de GGZ met me eens waren dat ze ons daar vanuit school eerder op hadden
moeten (kunnen) wijzen. Eer dat het traject nu namelijk opgestart is, zal het
waarschijnlijk te laat zijn om voor het komende schooljaar spijkers met koppen
te slaan.
Iets wat volgens de GGZ dus bij school bekend zou moeten zijn, of
op zijn minste bij de IB-er.
Nu zitten we al aan de 2e directeur voor
dit schooljaar en ook in de IB-ers is er al een wissel geweest, dus het wordt er
niet echt duideleijker en helderder op helaas....
Ik heb me in ieder
geval voorgenomen om school hierover aan te schrijven en eventueel een klacht in
te dienen. Ze laten ons alles zelf uitzoeken, verwachten dat de problemen in één
keer opgelost zijn en gaan vervolgens lopen zeuren als het ze een keertje
tegenstaat. Niet echt een gezonde instelling van een instituut dat voor onze
kinderen een veilige leerschool zou moeten zijn....
Zo meteen eerst maar
eens aan het werk, er vanuit gaande dat ik nog steeds mag komen, want alles
heeft zo'n doorslag op elkaar en na gisteren schaam ik me gewoon dat ik weer
eerder weg moest om mijn 'zorgenkindje' op te halen.
Ik geloof echt dat
de instelling van school een groter zorgenkindje is dan wat we nu met Damian
meemaken, maar in je Remi tegen zo'n instelling...?!?
Ik ga het in ieder
geval proberen. In onze ogen proberen ze mijn kind weg te jagen, omdat hij
anders is, maar dan snappen ze daar nog niet dat ze het jagen beter over kunnen
laten aan een moederdraak?!
Het voorstel van de directeur gaf duidelijk aan waar ik al bang voor was; Damian
is op school niet te hanteren. Of - om de kern van het probleem te verplaatsen -
ze kunnen Damian niet hanteren, waarmee de ‘ze’ duidt op het onderwijzend
personeel.
De ene instantie verwijst naar de andere en voor je het weet is
er een schooljaar voorbij, of althans, bijna voorbij dan.
Of we Damian de
laatste 2 maanden niet ’s middags thuis konden houden.
Tuurlijk, ik zet
het huis alvast te koop en dien mijn ontslag wel in.
Ik heb een
heerlijke baan, lekkere broodjes maken voor gezellige klanten en daarbij de
ideale combinatie van werken onder schooltijd. Wij hebben het het drukst zo
tussen 12.00 en 13.00, lunchtijd dus, wat natuurlijk niet meer dan logisch is
met een mobiele broodjeswagen…
Bij de schoolkeuze had ik natuurlijk
meegenomen dat Damian over zou (kunnen) blijven, iets wat voor veel werkende
ouders zeer gunstig kan zijn.
Ik heb pas gesolliciteerd bij Broodnodig? toen
ik een goede kans had dat ik het qua (school-) tijden zou kunnen combineren. Ik
heb zelfs een woensdagplanning moeten maken om dit werk te kunnen doen,
aangezien Damian altijd op woensdag vrij is.
Ik heb het er prima naar mijn
zin, kan zelfs nog wat bijscholen en zie mezelf dit voorlopig nog wel doen.
Tuurlijk zal ik dat allemaal weggooien om die paar maanden te
overbruggen.
Maanden waarin we maar weer af moeten wachten wat een stel
bureaucratische zorginstellingen voor ons in petto hebben, want blijkbaar is het
makkelijker om continue nieuwe, tijdelijke oplossingen te zoeken, dan om het
daadwerkelijke probleem te vinden en dan verder te kijken naar een structurele
oplosssing.
Dweilen met de kraan open, of zoiets….
Op school
kunnen ze Damian niet de aandacht geven waar hij om vraagt. Er is natuurlijk ook
geen geld en geen personeel voor. Met de verkiezingen op komst zou ik zeggen;
flink doorbezuinigen op onderwijs en zorg, zo krijgen we er voldoende
probleemkinderen bij en helpt onze maatschappij zichzelf wel om zeep. Hoeft
Wilders zich niet meer druk te maken om allochtone criminelen, want die van ons
kunnen er ook aardig wat van!
Er wordt natuurlijk pas ingegrepen wanneer
het te laat is. Pas als Damian zijn eerste echte slachtoffer maakt zal men
inzien dat hij hulp nodig heeft, maar dan is het kwaad al geschied. Want dan
hoeft men niet meer te zoeken naar de onderliggende oorzaak. Dan is hij gewoon
een agressief, onopvoedbaar kind.
Stempeltje gezet, instelling dicht.
Ik heb zelf oplossingen aan moeten dragen. Trajecten gezocht én
gevonden, in de hoop dat Damian écht geholpen kan worden. Alsof ik zo’n
specialist ben. Op het gebied van mijn eigen kind zou ik zeggen van wel. Maikel
en ik merken het wel wanneer Damian een slechte bui heeft. We maken er een
grapje om en wachten tot het wegzakt, of – als het wat slechter gaat – laten we
hem uitrazen en maken we het daarna weer goed met een kus en een knuffel.
Damian is slim, slimmer dan zijn meeste leeftijdsgenootjes en ontzettend
leergierig. Herkenbaar voor mij, maar daarbij krijg ik de angst dat hij – net
als ik – op school gepest zal worden omdat hij anders is. Nu is dat al zover,
temeer omdat de school hem blijkbaar overweldigt.
Of het nu autisme is,
ADHD of nog iets anders, Damian is gewoon Damian en hij is er de dupe van dat
blijkbaar niemand zijn gebruiksaanwijzing heeft. We zoeken en zoeken, maar er
zit blijkbaar geen haast achter.
Wat is nu een verspild jaar basisschool
voor een opgroeiend kind?!?
Wat zijn de nachtmerries, de ruzies, de
tranen en het onbegrip voor een kleuter van 4,5 die nog niets van zichzelf
snapt, laat staan de wereld om hem heen?!?
Wat maakt het uit, dat ons
gezin op klappen staat? Ik wil mijn kind alles geven, maar sta met mijn rug
tegen de muur.
Ikke tegen de hele wereld…
Maikel, Damian en ik
tegen het onbegrip, de vooroordelen en het keurslijf.
Het lijkt zo
oneerlijk, maareh, David won toch ook van Goliath?!?
Alhoewel hij in de Chinese astrologie een haan is, net zoals zijn moeder
(haantje de voorste 
), is Damian de laatste tijd vooral een draak. Hij kruipt
grommend door het huis, is gek op vuur en voornamelijk vulkanen (maar goed dat
hij niks mee heeft gekregen van IJsland 
)en als hij dan zijn zin niet krijgt begint hij behoorlijk
vuur te spuwen.
Gisteren op school was een klein misverstand genoeg om
ons draakje opnieuw de school te doen beven.... Hij moest heel nodig naar de wc
en omdat de juf hem niet begrepen had moest hij in de klas blijven . Uit
frustratie heeft hij de juf toen geslagen, maar ja, wij weten ondertussen ook
wel dat je Damian niet vast moet pakken als hij een bui heeft...
Ik zat
in iedere geval om 9.30 met tranen in mijn ogen op de fiets om onze kleine draak
op te halen, terwijl ik eigenlijk onderweg zou moeten zijn naar mijn werk.
Godenzijdank begreep d'n chef wat er speelde en kon ik eerst onze grote kleine
man ophalen en naar oma brengen. Maikel had ondertussen al een halve dag vrij
genomen om 's middags op te vangen en ik had onze gezinscoach al gebeld om de
druk bij de GGZ op te voeren, daar hadden we namelijk nog niets van gehoord,
alhoewel het onderzoek een kleine 3 weken geleden was.
Met een beetje
pech zullen ze bij de GGZ eerst verder moeten testen met de nodige wachtlijsten,
maar zoals mijn pet nu staat, gaat Damian hoe dan ook volgend jaar naar een
andere school. Eentje waar kinderen kinderen kunnen blijven, problemen aangepakt
worden in plaats van weggewuifd en een waar ze verantwoordelijkheden onder ogen
komen in plaats van ze onder tafel te schuiven en je kop in het zand te steken.
Als ons menneke al niet eens normaal naar de wc kan gaan zonder dat ie
daarna naar huis gestuurd wordt omdat hij zich onmogelijk zou
gedragen?!?
Als ik 1 film aan mag raden die ze ter informatie op school
zouden kunnen kijken heb ik nog wel een tip voor ze:
Hoe tem je een
draak?
Tegen de tijd dat ze dat daar uitgevogeld hebben is die van
ons al uitgevlogen.
Mijn boosheid en verdriet zijn nu alleen nog maar
naar anderen gericht, niet naar onze kleine draak, dus pas maar op:
de draak is los
